Zgodnie z indyjskimi, a potem japońskimi podaniami, odkrywcą herbaty miał być Bodhidharma (ok. 470-520 r. n.e.), patriarcha buddyjski i założyciel buddyzmu zen. Indyjskie legendy głoszą, że w piątym (lub siódmym) roku bezsennej medytacji Bodhidharmę ogarnęła senność. Bodhidharma zerwał z pobliskiego krzewu kilka liści i zaczął je żuć. Ich działanie w krótkim czasie usunęło senność i zmęczenie, a krzak okazał się być dzikim krzewem herbacianym.

Podania chińskie utrzymują, że w roku 2737 p.n.e. cesarz chiński Szennong, zarazem badacz i zielarz, siedział pod drzewem, a jego sługa gotował wodę. W tym momencie liść z drzewa wpadł do wrzątku. Cesarz Szennong spróbował naparu i rozsmakował w nim. Drzewo było wszak dzikim drzewem herbacianym.

Chiński słownik z połowy III w. n.e. podaje, że w literaturze można napotkać wiele autentycznych albo domniemanych odniesień do herbaty jeszcze z okresu sprzed naszej ery.